Uszczelnianie poliwęglanu – czym najlepiej zabezpieczyć łączenia?

Skuteczne uszczelnianie poliwęglanu nie polega na nakładaniu silikonu na każde miejsce, przez które potencjalnie może przedostać się woda. W prawidłowo wykonanej konstrukcji poszczególne elementy odpowiadają za różne zadania: taśmy chronią otwarte komory, profile zabezpieczają krawędzie i łączenia płyt, uszczelki ograniczają przecieki w miejscach mocowania, a kompatybilny uszczelniacz stosuje się tylko tam, gdzie przewiduje go dany detal montażowy.

Duże znaczenie ma również rodzaj zastosowanego poliwęglanu. Płyty komorowe mają otwarte kanaliki, które trzeba zabezpieczyć przed wodą i zabrudzeniami, ale jednocześnie umożliwić odprowadzanie wilgoci. W przypadku płyt litych problem otwartych komór nie występuje – najważniejsze stają się styki arkuszy, profile, mocowania, dylatacja oraz połączenia z konstrukcją. W obu przypadkach materiały mające bezpośredni kontakt z płytą powinny być zgodne chemicznie z poliwęglanem.

Czym najlepiej uszczelnić poliwęglan?

Nie istnieje jeden uniwersalny materiał przeznaczony do wszystkich miejsc wymagających zabezpieczenia. Trwałe uszczelnienie powstaje z kilku współpracujących elementów dobranych do konkretnej konstrukcji. Najczęściej są to taśmy pełne i wentylacyjne, profile końcowe oraz łączące, uszczelki i podkładki elastyczne, a w wybranych miejscach także kompatybilny silikon lub inny uszczelniacz przewidziany przez producenta systemu.

Taśmy zabezpieczające do płyt komorowych

Taśmy mają szczególne znaczenie przy poliwęglanie komorowym, ponieważ bezpośrednio zabezpieczają otwarte kanaliki. Nie służą do konstrukcyjnego łączenia dwóch arkuszy i nie zastępują profilu. Ich zadaniem jest przede wszystkim ograniczenie przedostawania się do wnętrza płyty kurzu, drobnych zanieczyszczeń, owadów oraz wody.

Górne zakończenie płyty, położone wyżej na połaci, zabezpiecza się rozwiązaniem zamykającym komory. W zależności od systemu może to być pełna taśma przeznaczona do poliwęglanu, często wykonana na bazie aluminium. Powinna dokładnie osłaniać przekrój płyty, aby otwarte kanały nie pozostały odsłonięte.

Dolna krawędź działa inaczej. W tym miejscu potrzebne jest zabezpieczenie, które zatrzymuje większe zabrudzenia i owady, ale nie blokuje przewidzianej możliwości odprowadzania wilgoci. Dlatego stosuje się taśmy wentylacyjne, perforowane lub paroprzepuszczalne przeznaczone do płyt komorowych. Zasada rozróżnienia górnego i dolnego zakończenia ma znaczenie również przy łączeniu poliwęglanu komorowego, ponieważ szczelność nie może oznaczać zamknięcia wilgoci wewnątrz kanalików.

Zastosowanie pełnej taśmy na obu końcach płyty może więc przynieść efekt odwrotny od zamierzonego. Dolna część powinna być zabezpieczona przed zabrudzeniami, lecz rozwiązanie musi pozostać zgodne z zasadą wentylacji i odpływu przyjętą w konkretnym systemie montażowym.

Profile końcowe i łączące

Taśma zabezpiecza wnętrze komór, natomiast profil odpowiada za mechaniczne wykończenie krawędzi lub połączenie arkuszy. Na zakończeniach płyt profile osłaniają taśmę przed uszkodzeniem, ograniczają bezpośrednie oddziaływanie wody na brzeg i nadają krawędzi uporządkowane wykończenie.

Inne profile stosuje się na styku sąsiadujących arkuszy, inne na zakończeniach bocznych, a jeszcze inne w miejscach połączenia z budynkiem. Oznaczenia takie jak U, H czy F mogą być pomocne przy rozpoznawaniu funkcji elementu, ale nie powinny być traktowane jako uniwersalny standard pasujący do każdej płyty. Znaczenie mają między innymi grubość poliwęglanu, typ profilu, sposób osadzenia arkusza, rodzaj konstrukcji nośnej oraz wymagany luz na rozszerzalność cieplną.

Profil nie powinien również blokować funkcji dolnego zakończenia płyty komorowej. Jeżeli producent przewiduje szczeliny, otwory odwadniające albo inną drogę usuwania wilgoci, sposób montażu musi pozostawić ją drożną.

Silikon i inne uszczelniacze

Silikon może uzupełniać system uszczelnienia, ale nie powinien przejmować zadań taśm, profili ani prawidłowo wykonanych mocowań. Przy bezpośrednim kontakcie z płytą trzeba wybierać produkt, którego producent potwierdza kompatybilność z poliwęglanem. W systemach z płyt PC często stosowane są neutralne uszczelniacze o niskim module, jednak samo określenie produktu jako neutralnego nie jest wystarczającym potwierdzeniem zgodności z konkretną płytą.

Nieodpowiednia chemicznie masa może nie tylko słabo przylegać, lecz także negatywnie oddziaływać na tworzywo i sprzyjać powstawaniu naprężeń lub uszkodzeń. Z tego powodu przypadkowy silikon budowlany nie powinien być stosowany wyłącznie dlatego, że jest przeznaczony do pracy na zewnątrz.

Uszczelki i podkładki EPDM

W miejscach, w których arkusz jest mocowany punktowo, potrzebny jest element ograniczający przedostawanie się wody wokół otworu i jednocześnie rozkładający nacisk mocowania na większą powierzchnię. W wielu rozwiązaniach wykorzystuje się do tego podkładki lub uszczelki z EPDM. Materiał pozostaje elastyczny, dzięki czemu może pracować razem z połączeniem podczas zmian temperatury.

Nie oznacza to jednak, że jedna podkładka będzie odpowiednia do każdej konstrukcji. Rodzaj elementu uszczelniającego musi odpowiadać średnicy mocowania, sposobowi wykonania otworu, grubości płyty i podkonstrukcji. Przy innych systemach zamiast licznych mocowań punktowych stosuje się profile dociskowe z odpowiednimi uszczelkami. Zależność pomiędzy mocowaniem, podkładką i pracą termiczną płyty trzeba uwzględnić już podczas doboru wkrętów do poliwęglanu komorowego.

Jak przygotować płytę przed uszczelnieniem?

Nawet prawidłowo dobrana taśma lub masa uszczelniająca nie będzie działać zgodnie z przeznaczeniem na źle przygotowanej powierzchni. Krawędź powinna być sucha, czysta i wolna od pyłu. Po docinaniu płyty komorowej trzeba dodatkowo usunąć wióry znajdujące się w kanalikach, zanim otwarte zakończenia zostaną zamknięte.

Ma to znaczenie już na etapie cięcia poliwęglanu komorowego. Poszarpana krawędź, drobiny tworzywa pozostawione wewnątrz komór albo pył na powierzchni utrudniają późniejsze przyklejenie taśmy i mogą pozostać widoczne po zakończeniu konstrukcji.

Do mycia powierzchni nie należy dobierać agresywnych rozpuszczalników przypadkowo. Poliwęglan jest wrażliwy na niektóre substancje chemiczne. Do zwykłego oczyszczenia bezpieczniejszym punktem wyjścia jest czysta woda, łagodny detergent oraz miękka ściereczka. Jeżeli potrzebny jest specjalistyczny preparat, jego zgodność z poliwęglanem i ewentualną powłoką powierzchniową powinna wynikać z informacji producenta.

Taśmę nakłada się na dokładnie wysuszoną krawędź. Przy silikonie lub innym uszczelniaczu trzeba dodatkowo uwzględnić wymagania dotyczące przygotowania podłoża, temperatury aplikacji, wilgotności oraz czasu utwardzania. Parametry te zależą od konkretnego produktu, dlatego nie powinno się przyjmować jednego zakresu temperatur dla wszystkich mas uszczelniających.

Jak uszczelnić poliwęglan komorowy krok po kroku?

Uszczelnienie płyty komorowej najlepiej traktować jako część całego montażu, a nie czynność wykonywaną dopiero po przykręceniu arkuszy. Kierunek kanalików, przygotowanie krawędzi, taśmy, profile, dylatacja i mocowania są od siebie zależne. Prace można uporządkować w następującej kolejności:

1. Ustal kierunek montażu płyty. Kanaliki powinny przebiegać w takim kierunku, aby możliwe było odprowadzenie kondensatu do dolnego zakończenia. Na połaciach oznacza to prowadzenie ich zgodnie z kierunkiem spadku.
2. Przygotuj krawędzie po obróbce. Usuń pył, drobiny i wióry, oczyść przekrój płyty oraz powierzchnię przeznaczoną do przyklejenia taśmy, a następnie dokładnie ją wysusz.
3. Zabezpiecz górne kanaliki. Na górnej krawędzi zastosuj rozwiązanie zamykające przewidziane dla danej płyty lub systemu, tak aby ograniczyć przedostawanie się wody i zanieczyszczeń do wnętrza.
4. Zabezpiecz dolne kanaliki. Zastosuj odpowiednią taśmę wentylacyjną, perforowaną lub paroprzepuszczalną, która chroni wnętrze płyty bez blokowania wymaganej drogi usuwania wilgoci.
5. Załóż profile końcowe. Powinny chronić krawędź oraz taśmę, ale na dole nie mogą uniemożliwiać funkcjonowania rozwiązania odwadniającego przewidzianego przez producenta.
6. Połącz arkusze. Użyj profili lub innych elementów systemowych odpowiednich do grubości płyt. Połączenie musi stabilizować arkusze, a równocześnie uwzględniać ich rozszerzalność cieplną.
7. Wykonaj mocowania. Jeżeli konstrukcja wymaga wkrętów przechodzących przez płytę, przygotuj otwory i zastosuj odpowiednie podkładki lub uszczelki. Nie dociskaj płyty na sztywno.
8. Dodaj uszczelniacz tylko tam, gdzie jest potrzebny. Kompatybilny silikon można zastosować w detalach przewidzianych przez system, na przykład przy określonych profilach lub obróbkach przyściennych.
9. Sprawdź drożność dolnego zakończenia. Po zakończeniu pracy upewnij się, że taśma, profil oraz pozostałe elementy nie zamknęły miejsca, przez które zgodnie z konstrukcją ma wydostawać się wilgoć.

To kolejność ogólna, a nie zamiennik dokumentacji producenta. Sposób wykonania poszczególnych detali może różnić się w zależności od płyty, profili i konstrukcji. Przy gotowych obiektach zasady uszczelnienia powinny być spójne z całym montażem szklarni z poliwęglanu.

Jak zabezpieczyć górną i dolną krawędź płyty?

Górna i dolna krawędź poliwęglanu komorowego pełnią różne funkcje, dlatego nie powinny być zabezpieczane w identyczny sposób. Od strony górnej najważniejsze jest ograniczenie dostępu wody, kurzu i innych zanieczyszczeń do wnętrza kanalików, natomiast dolne zakończenie musi dodatkowo umożliwiać odprowadzanie wilgoci. Dobór taśmy i profilu powinien więc odpowiadać położeniu konkretnej krawędzi w konstrukcji.

Górne zakończenie komór

Od strony górnej najważniejsze jest ograniczenie dostępu wody, pyłu i owadów do otwartych kanalików. W typowych rozwiązaniach krawędź najpierw zabezpiecza się pełną taśmą przeznaczoną do poliwęglanu, a następnie osłania odpowiednim profilem końcowym.

Taśma powinna obejmować cały przekrój płyty bez pozostawiania odsłoniętych fragmentów komór. Profil montuje się w taki sposób, aby zabezpieczał taśmę, ale nie powodował jej podwijania, przecinania ani odklejania. Jeżeli system przewiduje dodatkowe uszczelnienie profilu, należy wykonać je zgodnie z instrukcją konkretnego rozwiązania.

Dolne zakończenie komór

Na dole trzeba pogodzić ochronę wnętrza płyty z możliwością usuwania wilgoci. Dlatego zastosowany materiał nie powinien tworzyć takiego samego szczelnego zamknięcia jak na górnej krawędzi. Taśma wentylacyjna lub paroprzepuszczalna ogranicza dostęp zabrudzeń, pozostawiając jednocześnie funkcję potrzebną do pracy komór.

Po zabezpieczeniu taśmą krawędź najczęściej osłania się profilem. Sposób odprowadzania wilgoci zależy jednak od jego konstrukcji. Niektóre rozwiązania mają odpowiednie szczeliny lub otwory, inne są zaprojektowane inaczej. Nie powinno się samodzielnie wykonywać przypadkowych otworów odwadniających bez sprawdzenia, jak rozwiązano ten detal w stosowanym systemie.

Różnice pomiędzy najważniejszymi miejscami wymagającymi zabezpieczenia przedstawia poniższa tabela:

Dobór pokazany w tabeli opisuje funkcje poszczególnych elementów, a nie jeden obowiązujący system montażowy. Konkretne profile, taśmy, uszczelki i sposób ich połączenia trzeba dopasować do używanej płyty oraz dokumentacji producenta.

Jak prawidłowo stosować silikon do poliwęglanu?

Przy wyborze uszczelniacza podstawowym kryterium jest jego zgodność chemiczna z płytą. W praktyce przy poliwęglanie stosuje się produkty neutralne o odpowiednich właściwościach elastycznych, ale przed użyciem trzeba sprawdzić, czy producent dopuszcza bezpośredni kontakt z PC. Określenia takie jak „uniwersalny”, „budowlany” czy nawet „neutralny” nie są samodzielnym potwierdzeniem kompatybilności.

Uszczelniacz powinien trafiać wyłącznie w miejsca, dla których rzeczywiście pełni funkcję przewidzianą przez detal konstrukcyjny. Może być potrzebny przy niektórych profilach, obróbkach przyściennych lub wybranych zakończeniach. Nie należy natomiast pokrywać nim całej otwartej krawędzi płyty komorowej zamiast taśmy ani wypełniać przestrzeni potrzebnych do wentylacji i odprowadzania wilgoci.

Przed nałożeniem masy powierzchnia musi być przygotowana zgodnie z instrukcją produktu. Dotyczy to nie tylko czystości i suchości podłoża, ale również dopuszczalnej temperatury aplikacji, geometrii spoiny i wymaganego czasu utwardzania. Jeżeli producent profilu lub całego systemu wskazuje konkretny uszczelniacz, jego zastosowanie jest bezpieczniejszym rozwiązaniem niż dobieranie zamiennika jedynie na podstawie podobnego składu chemicznego.

Silikon nie może również kompensować błędów dylatacyjnych. Poliwęglan rozszerza się i kurczy pod wpływem zmian temperatury, dlatego połączenia powinny być zaprojektowane tak, aby płyta miała możliwość pracy. Sztywne wypełnienie miejsca, które powinno pozwalać na przemieszczenie arkusza, może zamiast poprawy szczelności doprowadzić do wzrostu naprężeń.

Jak uszczelnić miejsca mocowania poliwęglanu?

Otwór montażowy jest jednym z punktów, w których najłatwiej o przeciek lub miejscowe uszkodzenie arkusza. Mocowanie musi jednocześnie stabilizować płytę, uszczelniać przejście elementu mechanicznego i pozostawiać poliwęglanowi możliwość zmiany wymiarów. Dlatego średnica otworu, rodzaj podkładki i sposób dokręcenia powinny być rozpatrywane razem.

Jeżeli system przewiduje podkładkę EPDM, powinna ona przylegać do powierzchni równomiernie. Nie należy jednak zwiększać szczelności poprzez maksymalne dokręcenie wkrętu. Nadmiernie ściśnięta podkładka i widoczne wgłębienie płyty świadczą o zbyt dużym docisku. Może on blokować ruch materiału, odkształcać arkusz i powodować koncentrację naprężeń wokół otworu.

Porcja silikonu nałożona wokół wkrętu nie zastępuje prawidłowej podkładki ani właściwie przygotowanego otworu. Masa uszczelniająca nie rozwiązuje problemu dylatacji i nie zabezpiecza płyty przed skutkami nadmiernego docisku. W konstrukcjach wykorzystujących profile dociskowe część tych funkcji przejmują odpowiednio zaprojektowane uszczelki biegnące wzdłuż połączenia.

Jak wygląda uszczelnianie poliwęglanu litego?

Poliwęglan lity ma jednorodny przekrój, dlatego po przecięciu nie powstają otwarte komory wymagające zabezpieczenia taśmami pełnymi i wentylacyjnymi. Nie oznacza to jednak, że zbudowane z niego zadaszenie lub osłona nie wymaga prawidłowego uszczelnienia.

W tym przypadku największe znaczenie mają połączenia sąsiednich tafli, sposób osadzenia w profilach, miejsca mocowania oraz styki z pozostałymi elementami konstrukcji. Tak samo jak w przypadku płyt komorowych trzeba pozostawić warunki do pracy termicznej materiału. Zbyt sztywne osadzenie może powodować naprężenia nawet wtedy, gdy samo połączenie początkowo wydaje się bardzo szczelne.

Jeżeli pomiędzy płytą litą i innym elementem stosowany jest silikon, klej lub uszczelniacz, jego kompatybilność z poliwęglanem musi zostać potwierdzona. Przy systemach profilowych istotne są także rodzaj uszczelki, głębokość osadzenia arkusza i luz przewidziany przez producenta.

Uszczelnianie poliwęglanu na zadaszeniu i w szklarni

Rodzaj konstrukcji, w której wykorzystywany jest poliwęglan, wpływa na to, które miejsca wymagają szczególnej uwagi przy uszczelnianiu. Proste zadaszenie tarasu, pergoli lub wiaty ma zwykle mniej newralgicznych punktów niż szklarnia, w której dochodzą dodatkowo kalenica, drzwi i okna wentylacyjne. Poniżej opisano oba przypadki osobno.

Zadaszenie tarasu, pergola lub wiata

W przypadku zadaszenia szczególnie narażone na wodę są styki sąsiednich arkuszy, dolna krawędź połaci, punkty mocowania oraz połączenie konstrukcji z budynkiem. W zadaszeniu przyściennym woda spływająca po elewacji może trafiać bezpośrednio na styk dachu ze ścianą, dlatego dobrze wykonana obróbka przyścienna jest ważniejsza niż nałożenie bardzo grubej warstwy silikonu.

Dolny brzeg powinien kierować wodę poza konstrukcję lub do przewidzianej rynny, a przy płycie komorowej musi jednocześnie umożliwiać prawidłowe funkcjonowanie zabezpieczonych kanalików. Przy planowaniu poliwęglanu na taras warto więc traktować sposób odprowadzania wody, profile i uszczelnienia jako jeden układ, a nie niezależne elementy wykonywane w różnych etapach.

Na pracę połączeń wpływa również geometria dachu. Zbyt mały spadek sprzyja dłuższemu zaleganiu wody przy profilach i mocowaniach, przez co elementy uszczelniające są dłużej narażone na wilgoć. Dlatego rozwiązania uszczelniające należy dobierać razem z konstrukcją nośną i rozstawem krokwi pod poliwęglan, uwzględniając sposób odprowadzania wody z całej połaci.

Szklarnia z poliwęglanu

W szklarni liczba miejsc wymagających kontroli jest większa niż przy prostym dachu jednospadowym. Oprócz górnych i dolnych zakończeń płyt trzeba uwzględnić kalenicę, styki połaci ze ścianami, połączenia arkuszy, okolice drzwi oraz okna wentylacyjne.

Kalenicę i miejsca zmiany kierunku połaci najlepiej wykonywać z użyciem elementów przewidzianych dla danej konstrukcji. Tworzenie całego połączenia wyłącznie z masy silikonowej nie zapewnia funkcji, którą dają właściwie dobrane profile, podparcie i uszczelki.

Przy montażu samych płyt znaczenie ma również właściwa orientacja arkusza. Oznaczenia producenta trzeba sprawdzić przed ostatecznym zamocowaniem, ponieważ prawidłowa strona montażu poliwęglanu oraz kierunek komór wpływają na trwałość całego pokrycia i możliwość odprowadzania kondensatu.

Drzwi i okna wentylacyjne wymagają natomiast rozwiązań, które zachowują ruchomość elementów. W tych miejscach stosuje się odpowiednie uszczelki przylgowe albo rozwiązania konstrukcyjne producenta. Trwałe zalanie ruchomego styku silikonem uniemożliwiłoby jego prawidłowe użytkowanie.

Nie należy też utożsamiać szczelności pokrycia ze szczelnym zamknięciem całego wnętrza szklarni. Wilgoć powstająca w obiekcie wskutek podlewania, parowania gleby oraz różnic temperatur musi być kontrolowana za pomocą wentylacji. Uszczelnienie poszycia ogranicza niekontrolowane przedostawanie się wody przez połączenia, natomiast wentylacja odpowiada za wymianę powietrza wewnątrz konstrukcji.

Najczęstsze błędy podczas uszczelniania poliwęglanu

Problemy z przeciekaniem lub wilgocią w komorach często nie wynikają z braku materiałów uszczelniających. Znacznie częściej przyczyną jest użycie właściwego elementu w nieodpowiednim miejscu, pominięcie dylatacji albo próba naprawienia błędu montażowego dodatkową warstwą silikonu. Szczególnie często spotyka się następujące sytuacje:

• zamknięcie górnej i dolnej krawędzi płyty komorowej w identyczny sposób;
• zastosowanie pełnego, szczelnego zabezpieczenia na dole mimo konieczności odprowadzania wilgoci;
• pozostawienie taśmy bez wymaganej ochrony profilem końcowym;
• zamontowanie profilu w sposób blokujący rozwiązanie odwadniające dolnej krawędzi;
• użycie silikonu, kleju lub innego preparatu bez potwierdzenia jego zgodności z poliwęglanem;
• zastępowanie profili, taśm i uszczelek dużą ilością silikonu;
• nadmierne dokręcanie wkrętów i deformowanie płyty wokół punktów mocowania;
• brak miejsca na rozszerzalność cieplną arkuszy w profilach lub przy mocowaniach;
• stosowanie zwykłych taśm pakowych, malarskich lub technicznych do zamykania komór;
• przyklejanie taśmy albo aplikowanie uszczelniacza na wilgotną, zapyloną lub zabrudzoną powierzchnię.

Najważniejszy wniosek jest taki, że prawidłowo zabezpieczona konstrukcja nie musi być hermetycznie zamknięta w każdym miejscu. W poliwęglanie komorowym szczelność polega między innymi na kontrolowaniu drogi wody i zanieczyszczeń bez pozbawiania dolnego zakończenia funkcji potrzebnej do odprowadzania wilgoci.

Jak sprawdzić szczelność konstrukcji po montażu?

Kontrolę najlepiej rozpocząć jeszcze przed intensywnymi opadami. Trzeba obejrzeć zakończenia płyt, sprawdzić ciągłość taśm i położenie profili oraz ocenić wszystkie mocowania. Podkładki powinny stykać się z płytą równomiernie, bez widocznego zmiażdżenia, a wokół wkrętów nie powinny powstawać miejscowe wgłębienia lub pęknięcia.

Na dolnej krawędzi trzeba skontrolować przede wszystkim drożność rozwiązania przewidzianego do odprowadzania wilgoci. W konstrukcji przyściennej osobnej uwagi wymaga miejsce styku połaci z budynkiem, ponieważ właśnie tam błędy w obróbce mogą powodować przedostawanie się wody mimo prawidłowo zamontowanych płyt.

Praktyczną próbą jest obserwacja konstrukcji podczas naturalnego deszczu. Można również przeprowadzić spokojny test wodą kierowaną po połaci zgodnie z normalnym kierunkiem spływu. Silny strumień wtłaczany pod profil od dołu albo bezpośrednio pod ciśnieniem w styk elementów nie odtwarza typowych warunków pracy dachu i może dać mylący wynik.

Po opadach dobrze jest obejrzeć również wnętrze komór. Pojawienie się kondensatu nie musi samo w sobie świadczyć o nieszczelności, ponieważ wilgoć może powstawać w wyniku zmian temperatury. Inaczej należy oceniać stale zalegającą wodę, zabrudzenia przedostające się do kanalików lub wyraźne ślady przecieku w pobliżu profili i mocowań. Takie objawy są powodem do ponownego sprawdzenia konkretnego detalu.

Podsumowanie

Uszczelnianie poliwęglanu powinno być oparte na dopasowaniu zabezpieczenia do funkcji danego miejsca. W płytach komorowych osobnego rozwiązania wymagają górne i dolne zakończenia kanalików, natomiast połączenia arkuszy, krawędzie, styki z konstrukcją oraz punkty mocowania zabezpiecza się profilami, uszczelkami, podkładkami i – tylko tam, gdzie jest to uzasadnione – kompatybilnym uszczelniaczem. Silikon nie jest uniwersalnym zamiennikiem pozostałych elementów systemu.

Trwałość połączeń zależy jednocześnie od prawidłowego przygotowania powierzchni, zgodności chemicznej materiałów, zachowania wymaganej dylatacji oraz możliwości kontrolowanego odpływu wody i wilgoci. Najbezpieczniej projektować uszczelnienie razem z całym sposobem montażu płyt, zamiast próbować poprawiać gotową konstrukcję poprzez dodatkowe uszczelnianie przypadkowych miejsc.